پرفسوراسمیت: کلیر، صدای منو می شنوی؟

کلیر: بله.

پرفسوراسمیت: می دونی که الان کجا هستی؟

کلیر: اگه اینجا جهنم نیست و من هنوز زنده ام، مرکز تحقیقاتی لعنتی زندان ایالتی.

 پرفسور: علائم حیاتی و هوشیاری برای شروع قسمت بعد آماده است.  تست کلی رو شروع کنید.

پرستار در حالیکه با ترحم و ناراحتی به بدن رباتی کلیر نگاه می کرد شروع کرد سوکت هایی که از بدن سایبرنتیک کلیر آویزان بود به دستگاههای غول پیکری وصل کند که در واقع هر کدام بخشی از بدن او بودند. از بدن تکه تکه شده کلیر به غیر از مغزش چیز دیگری باقی نمانده بود. تمام اجزای بدنش با رباتها، سنسورها و اجزای الکترومکانیکی جایگزین شده بود. مغز کلیر داخل ظرفی شیشه ای و شفاف قرار داشت و مایع سبز رنگ ژله مانندی که کار مرطوب نگه داشتن مغزش را انجام می داد آن را احاطه کرده بود. چهار لوله، کار رساندن خون به مغز کلیر را انجام می دادند که به دستگاه دیگری وصل بودند. کار این دستگاه تنظیم کردن مواد محلول در خون و پمپاژ آن به مغز کلیر بود.تعداد رشته سیمهای رنگی که به مغز کلیر وصل بود بقدری زیاد بود که مغز خاکستریش به سختی از بین آنها پیدا بود. صدای کلیر از طریق بلندگویی پخش می شد.صدا توسط رایانه ای که از طریق سیمهای اتصالی به مغز کلیر وصل بود شبیه سازی می شد. دو میکروفون هم صدای محیط را به مغز کلیر منتقل می کردند. کل بدن، سیستم گوارش، قلب و عروق و سایر بخش های بدن کلیر حذف شده بود. تنها چیز باقیمانده مغز کلیر بود که آن نیز در حال تعویض بود.

کلیر: احساس تشنگی می کنم.

پرفسور: پرستار یه مقدار غلظت خونش رو کم کن.

پرستار دوم پشت دستگاه تنظیم و گردش خون نشست و چند خط فرمان وارد کرد.سپس از کلیر پرسید. الان چطوری؟

صدای کلیر از بلندگوها به گوش رسید: دیگه تشنه نیستم. ممنونم.

پرفسور: کلیر، الان حدود یک سال و نیم از روزی که آزمایش روی تو شروع شده، می گذره. تمام اجزای بدنت رو تعویض کردیم. می دونم که درد و سختی خیلی زیادی رو تحمل کردی ولی تو الان غیر از مغزت هیچ عضو انسانی دیگه ای نداری. تا چند روز دیگه تو اولین فرا انسان تاریخ خواهی شد و از این بابت ما همه به تو افتخار می کنیم.

کلیر: شیطان کثیف. هیچ کدوم از چیزهایی که گفتی برام مهم نیست. شما یک سال من رو به وحشت ناک ترین شکل ممکن شکنجه دادین. در طول تمام جراحیهای زجر آورتون حتی یک بار من رو بیهوش نکردین، حتی یک بار بدنم رو بی حس نکردین، شما انسانهای وحشی حتی یک بار به من مسکن تزریق نکردین و اسم خودتون رو گذاشتین پرفسور و دانشمند. شما چشمهای من رو از کاسه سرم خارج کردین در حالی که هنوز داشتم به اطرافم نگاه می کردم. شما لعنتی ها بدنم رو تکه تکه کردین در حالیکه من تیزی اره ها تون رو توی گوشت و استخونم احساس می کردم. دلم می خواد بمیرم و خلاص بشم تا شما هم تو این آزمایش لعنتی شکست بخورید.

پرفسور: کلیر من واقعاً متاسفم. ولی این موضوع رو قبلاً هم برات توضیح داده بودم که دستگاههای ما برای خون خالص تو طراحی شده. هر گونه ماده خارجی می تونه کل فرایند تبدیل رو به خطر بندازه. ما نمی تونیم هیچ چیزی توی خونت تزریق کنیم. تو نتیجه ی تمام دردهایی رو که تحمل می کنی می بینی. تازه تو الان به جای اون چشمهای بی مصرف مجهز به دو تا دوربین ZSE9000 هستی. تو چیزهایی رو دور و برت می بینی که هیچ موجود زنده دیگه ای روی زمین نمی بینه تو الان چیزهایی رو می شنوی که هیچ کدام از ماها نمی تونیم بشنویم. کلیر تو به زودی به یک فوق بشر کامل تبدیل می شی. بهت قول می دم بعد از اینکه مغزت رو هم عوض کنیم شرایط خیلی بهتر بشه. اونوقت تو کاملاً از این جسم مادی خلاص می شی و یه زندگی جاوید پیدا می کنی. اونوقت کنترل تمام عناصر حیاتی بدنت به بهترین وجه در اختیار خودته. تو اولین فرزندی هستی که می تونی با خلقت ناقص قبلیت خداحافظی کنی و خودت رو در افق عالم بیکران قرار بدی. بعد از این تو می تونی به اندازه ای که دلت می خواد عمر کنی، می تونی به اندازه عمر عالم زندگی بکنی.

پرفسور اسمیت به مانیتوری که جلوی صورتش بود نگاه کرد قسمتهای مختلف ربات و ارتباط آنها با مغز کلیر را دوباره چک کرد و گفت: در صورتی که آماده ای قسمت بعدی رو شروع کنم.

کلیر فریاد کشید: معلومه که آماده نیستم. مگه برای قسمتهای دیگه آماده بودم. اصلاً مگه من به انتخاب خودم …

پرفسور اسمیت رو به پرستار کرد و گفت لطفاً صدای کلیر رو کم کن. قسمت بعد رو شروع می کنیم.

پرستار با وارد کردن چند دستور صدای کلیر را کم کرد و صدای ناله و زوزه کلیر که به گوش می رسید به آرامی به صدای خفه ای در محیط اتاق آزمایشگاه تبدیل شد.

پرستار رو به پرفسور اسمیت کرد و گفت: کلیر داره گریه می کنه. فرکانسهای مغزش به شدت نوسان داره و در حال ارسال سیگنال به غدد اشک چشمهاشه. به نظرتون ادامه دادن فرایند خطرناک نیست؟

پرفسور اسمیت به آرامی روی صندلی که کنار هیبت آهنی کلیر بود نشست و سرش را در میان دستان آهنیش گرفت. دستانی که برای اجرای بالاترین حد دقت طراحی شده بودند.دستانی که دقتی در حد میکرون داشتند.

صدایی در اتاق پخش شد: پرفسور اسمیت مشکلی پیش اومده؟ چرا ادامه نمی دید؟

پرفسور اسمیت به سمت دیوار شیشه ای اتاق برگشت.  چهره بی عاطفه و خشن ژنرال زلدورف از پشت شیشه هم همانقدر ترسناک بود. که با یک چشم انسانی و یک چشم سایبرنتیکی به پرفسور اسمیت خیره شده بودند.

پرفسور اسمیت: ژنرال، کلیر به شدت در حال عذاب کشیدنه و تعویض یکی از قسمتهای مغزش ممکنه در این شرایط کار عاقلانه ای نباشه.

ژنرال: این داستانها چیه پرفسور؟ ادامه بدین. این زن خون ریزی بیشتر از این رو هم دیده. کسی که همه اعضای خانواده اش رو بکشه و همه شون رو بسوزونه مستحق عذابی بارها بدتر از اینه. صدای منو می شنوی کلیر! تو باید خیلی ممنون باشی که بجای صندلی الکتریکی الان روی تخت آزمایشگاه خوابیدی. می فهمی؟

پرفسور رو به پرستار کرد و گفت: از شوک استفاده کنید.

این تنها راه موجود بود که می توانست اندکی از درد کلیر کاهش دهد. شوک الکتریکی که مغز کلیر را به حالت گنگی می برد. به این ترتیب مغز کلیر به حالتی نیمه بی هوشی می رفت و فرایند تبدیل با اندکی مخاطره قابل انجام می شد.

پرستار گفت: از چه ولتاژی استفاده کنم؟ دفعه پیش خطر آسیب دیدن مغز کلیر زیاد شده بود. مطمئنم که مغز پخته کلیر به درد کسی نمی خوره پرفسور.

پرفسور در حالی که با دست آهنی و پر از سیمش به آرامی مشغول خاراندن سرش بود گفت: حداقل ولتاژ.

پرستارمشغول وارد کردن دستورات شد. کلیر زوزه ای کشید و خفه شد.

          …

کلیر: پرستار. خخخخانم پرستار.

پرستار روی مبلی خوابش برده بود و صفحه شفافی در دستش بود که مطالب روزنامه صبح را آرام از بالا به پایین عبور می داد: بیدار شدی؟

کلیر: کف پای چپم می خواره.

پرستار: بسیار خوب. یه کم صبر کن. الان ولتاژ پایانه ها رو چک می کنم.

پرستار مشغول چک کردن داده ها شد.

کلیر: چند وقته وقته خوابم.

پرستار: سه روز. در واقع 82 ساعت. حالت چطوره؟ الان پرفسور رو خبر می کنم.

کلیر: لطفاً این کاررو نکن.

پرستار در حالیکه لبخندی حاکی از موفقیت روی لبهاش شکل گرفته بود گفت:  ولتاژ غیر نرمال رو پیدا کردم. الان خارشت درست شد. چرا نمی خوای پرفسور رو صدا کنم؟  بهم دستور اکید داده که به محظ اینکه به هوش اومدی صداش کنم.

کلیر: خواهش می کنم یه کم صبر کن. چیزهایی هس، ممم هست که بایدددد بهت بگم.

پرستار: فکر نکنم صحبت کردن برای تو خیلی خوب باشه. ما تو جراحی سه روز پیش قسمتی از مغزت رو عوض کردیم. قسمتی که مربوط به بخش تکلمِ و دقیقاً در پشت سرت قرار داره. بخش آخر از انتقال تو به سخت افزار شروع شده. انتقال مغزت. تو در واقع نباید این چیز ها رو دقیقاً بدونی ولی این کامپیوتر 32 پتا فلاپسی به زودی ادراک تو رو به دست می گیره. و تو بدون اینکه متوجه تغییری بشی بعد از این روی این کامپیوتر زندگی می کنی. احتمالاً یه مقدار مشکلی هم که به نظر تو صحبت کردن داری مربوط به همین تعویضِ، به زودی سخت افزار جدیدت خودش رو با داده هایی که از مغزت می آد هماهنگ می کنه و این مشکلت برطرف می شه.

کلیر: یعنی چی؟ آاااااخه مگه می می  شه شما مغز من رو عوض کنید بدون اینکه من بفهمم؟ شما دارید من رو می کشید.

پرستار لبخند کم رنگی زد و گفت: بله می شه. تو الان داری با من صحبت می کنی درسته؟

کلیر: درسته!

پرستار: احساس می کنی کسی غیر از تو داره با من حرف می زنه؟

کلیر: نه. کککککسی غیر از من نیست.

پرستار: باید بهت بگم که تو تصمیم می گیری که چی بگی ولی الان این کامپیوترِ که داره واژه ها رو درست می کنه.

کلیر: آخه بالاخره چی؟ یه چیزی یه ججججایی تو مغز من هست که … نمی دونم چطوری بگم، یه قسمتی هست که خود منه. شما نمی تونید من رو کاملاً عوض کنید.

پرستار: واقعیت اینه که تمام آنچه که تو از دنیای اطراف خودت درک می کنی، تمام احساساتت و همه این چیزها نتیجه یک سری فرایند الکترو شیمیایی تو مغزتِ. اون چیزی که تو بهش می گی “خود” نتیجه برداشتت از همه ی این مسائلِ. داده هایی که توی مغزت ذخیره شده و به زودی به همین شکل به کامپیوتر منتقل می شه.

کلیر: پس اااااحساساتم چی می شه؟

پرستار: متاسفانه احساسات تو هم چیزی جدای از سایر بخشهای مغزت نیست. هیچ چیزی غیر از جسم فیزیکی تو وجود نداره. من همین الان می تونم با دست کاری کردن هورمونها و تحریک یه بخش از مغزت کاری کنم که تو عاشق کسی بشی که تا به حال ازش متنفر بودی یا تو رو از کسی که عاشقش بودی متنفر کنم. می تونم کاری کنم که به جنس موافقت تمایل پیدا کنی یا …

کلیر: اینها همش دروغه همش مسسسسسسخره است. من روح دارم. اون رو چه کار می کنید؟ نمی تتتتونید این کار رو بکنید.

پرستار خنده ای کرد و در حالی که از اتاق خارج می شد گفت: فکر نکنم چنین چیزی واقعیت داشته باشه، ولی اگه باشه الان همون موقعیه که باید خودش رو نشون بده.

کمتر از یک ساعت گذشت که پرفسور به اتاق کلیر آمد. کلیه توابع و داده ها را کنترل کرد و مشغول به کارشد. ساعت ها گذشت و گفتگویی رد و بدل نشد. کلیر با چشمان رباتیک اش به دستان آهنی پرفسور نگاه می کرد که با سرعت هرچه تمام تر مشغول کار با کامپیوتر بودند. نزدیکیهای صبح بود. پرفسور لیوان نسکافه ای برای خودش درست کرده بود. چند دقیقه ای بود که پرفسور در حالی که لیوان را در نزدیکی دهانش نگاه داشته بود به صفحه مانیتور خیره شده بود. انگار که نه می خواست لیوان را به دهانش برساند، نه آن را روی میز بگذارد.

کلیر در حالی که درد شبانه دوباره به آرامی به سراغش می آمد با صدای آرامی به دکتر گفت: پرفسور

-          بله!

-          شما خانواده دارید؟

-          اوهوم. زن و دو تا بچه. چطور؟

-          احتمالاً خیلی هم دوستشون دارید. درسته؟

-          کاملاً ولی به نظر نمی آد که تو درکی از این موضوع داشته باشی.

پرفسور کمی از نسکافه سردش را نوشید، نفس عمیقی کشید و گفت: تو این مدت که روی تو کار کردم هیچ وقت اثری از خشونت و بی رحمی تو وجودت ندیدم. همیشه برام سئوال بوده که تو چرا … چرا اون کار رو کردی؟ برام خیلی سخته که قبول کنم که تو شوهر و فرزندت رو کشتی و … پرفسور سرش را تکان داد و دوباره به مانیتور خیره شد.

چشمان کلیر چرخ 360 درجه ای در اتاق زد و گفت: پرفسور می تونم رازی رو با شما در میان بگذارم؟

-راز؟ چه رازی؟

-چیزی که می خوام بهتون بگم مسئله ایه که من بخاطرش تمام شکنجه های شما رو تحمل کردم. 15 ماه تو بد ترین شرایط زندگی کردم و چیزی نگفتم. 15 ماه تیکه تیکه شدن بدنم رو تحمل کردم و دم نزدم.

-بگو ببینم چی می خوای بگی!

-من کسی  رو نکشتم!

دکتر در حالیکه صورتش روبه روی مانیتور بود با دهانی باز و چشمانی که به سمت کلیر چرخیده بود، انگار خشکش زده باشد هیچ چیزی نگفت.

-حدود 7 سال پیش با شوهرم ازدواج کردم. ما عاشق هم بودیم ولی تست های زمان ازدواج به ما گفت که نباید بچه دار بشیم و ما هم تصمیم گرفتیم که بچه دار نشیم.

دکتر در حالی که آرنجهای آهنیش را روی زانوهاش گذاشته بود و سرش را پایین انداخته بود گفت: لعنتی. بقیه اش رو فهمیدم. شما بچه دار شدید و بچه ات به سن 4 سالگی رسید و پزشک-پلیسها بهت گفتن که بچه ات استاندارد زنده موندن رو نداره!

-درسته. وقتی که از آزمایشگاه بر می گشتیم فقط 24 ساعت وقت داشتیم که با تیم باشیم. اسم بچه ام تیمِ. بعدش پلیس می اومد و اون رو به آزمایشگاه بر می گردوند. به سلاخ خونه. یه جایی مثل اینجا و من نمی خواستم. نمی خواستم بچه ام رو از دست بدم. احساس می کردم اون چیزیه حتی مهم تر از خودم. با شوهرم به فکر همه چی افتادیم. حتی فرار.

-کاملاً درکت می کنم. این مشکلیه که خیلی ها باهاش دست به گریبان اند ولی از طرفی نمیشه کاریش کرد. منابع زمین محدودِ. همه امکان زنده موندن ندارن. دولت مجبورِ دست به کار اصلاح نژاد بزنه. اگه این کار رو نکنه اگه نسل بشر رو تقویت نکنه اگه ژن های ضعیف رو از بین نبره معلوم نیست چی می شه! لعنتیها اعلام کردن اگه جمعیت کنترل نشه فقط 50 سال دیگه منابع وجود داره. ما هنوز نتونستیم خودمون رو از این سیاره لعنتی خلاص کنیم. رویای حرکت با سرعت نور، پرش فضایی و همه این مزخرفها تو داستانهای علمی تخیلی گیر کردن. سوخت فسیلی تموم شده. جنگهای اتمی چیزی نزدیک 50 درصد خشکی های زمین رو بدون استفاده کرده. بیماری های واگیر دار به صورت آشکار و پنهان داره نسل بشر رو از بین می بره. کلیر امید وارم من رو بخاطر تمام بلاهایی که سرت آوردم ببخشی ولی ما به تو احتیاج داریم. در حال حاضر یه فرا انسان تنها چیزیه که همه بهش فکر می کنن. تنها امید ما برای ادامه نسلمون فرار از این جسم ضعیفه. امید وارم این رو بفهمی. تو بعد از تبدیل برای زنده موندن فقط به الکتریسیته نیاز داری، تنها چیزی که همه جا به مقدار زیاد پیدا میشه. ولی من، من باید غذا بخورم. غذایی که پیدا کردنش روز به روز سخت تر میشه. حالا بگو ببینم سر بچه ات چه بلایی اومد.

-بعد از برگشتن به خیلی از چیزها فکر کردیم ولی به هیچ نتیجه ای نرسیدیم. من گریه می کردم. بچه ام گریه می کرد ولی بیچاره حتی نمی دونست چرا گریه می کنه. نمی دونست قرارِ چه بلایی سرش بیاد. شوهرم دو تا قرص مسکن قوی خورد و در حالی که گریه می کرد روی کاناپه ولو شد. من تیم رو به پارک نزدیک خونه بردم. جایی که خیلی دوستش داشت. دلم می خواست قبل از اینکه از بین بره ….

فرکانس مغز کلیر شروع به نوسان کرد. دکتر نگاه سردی به مانیتوری که در سمت چپش بود انداخت، دلش نمی خواست حرف کلیر را قطع کند. پس چیزی نگفت. می دانست که کلیر گریه می کند. لحظه ای از عمق وجودش احساس درد و غم کرد.

کلیر ادامه داد: وقتی از پارک بر گشتم دیدم شوهرم خود کشی کرده. این دیگه چیزی نبود که بتونم تحملش کنم. احساس کردم که وجودم متلاشی شده. او خودش رو دار زده بود. به تیم نگاه کردم، دیدم گردنش رو کج کرده و با چشمان گشاد به پدرش نگاه می کنه. اون رو به اتاقش بردم. از اون به بعد اتفاقاتی افتاد که من فقط بهشون نگاه می کردم. انگار کس دیگه ای این کارها رو انجام میده و من به عنوان یه تماشاچی عبور صحنه ها رو می بینم.

غمی وجود دکتر را در بر گرفته بود. غمی که احساس می کرد با هیچ شادی کم رنگی نمی شود. دردی که انگار همزاد زمان بود.

-و تو چه کردی؟

-تیم رو سوار ماشین کردم و اون رو به خونه پدر بزرگش بردم. اون تو محل پنهانی در بیرون از دروازه های شهر زندگی می کنه. بخاطر فرصت 24 ساعته، اجازه خروج تیم رو نداشتم ولی به هر بدبختی که بود از دروازه عبورش دادم. می دونستم که هیچ کس با اون پیر مرد کاری نداره. کارش تعمیر رباتهای از کار افتاده است. در واقع ربات اوراق می کنه. از هر چند تا ربات خراب یک ربات سالم در می آره. مشتریهاش هم معمولاً همون آدمای فقیر و بد بخت بیرون از دروازه ان.

-پس پسرت رو نجات دادی؟

-آره. بعدش به خونه برگشتم و جسد شوهرم رو تو دستگاه ایریزر سوزوندم. فردای اون روز وقتی پلیسها برای بردن تیم اومدن، خودم رو مشغول ریختن خاکستر شوهرم تو چاه توالت نشون دادم. بعداً هم تو دادگاه اعلام کردم که این کار رو با پسرم هم کردم. چون مدرکی برای رد گفته هام نبود و در عین حال موضوع برای دادگاه خیلی مهم نبود پرونده رو بستن و من رو هم محکوم به اعدام کردن.

-می فهمم. این روزها از هر فرصتی برای کاهش جمعیت استفاده می کننن. 3 نفر بهتر از 1 نفر.و تو تمام این مدت همه اینها رو تحمل کردی فقط به خاطر اینکه پسرت زنده بمونه.

-هیچ وقت از کارم پشیمون نشدم. هیچ وقت. و حالا فقط یه چیز برام مهمه. در واقع از شما فقط یک در خواست دارم.

-می تونم حدس بزنم. بعد از اینکه مغزت رو به صورت کامل ببریم روی کامپیوتر داده های مغزت از بیرون هم دیده میشه و اونوقته که …

-خیلی باهوشی پرفسور. خیلی باهوشی.

- این خیلی سخته. تقریباً غیر ممکنه که من بتونم داده های مغزت رو پاک کنم. میشه داده ها رو بیرون کشید ولی بخاطر نوع رمزنگاری و ذخیره داده تو  مغز انسان، پاک کردن یه داده بدون آسیب زدن به بقیه قسمتها و داده ها غیر ممکنه. حتی ممکنه کل شعورت به خطر بیفته.

-پرفسور من شما رو تو راز زندگیم سهیم کردم. اگه کاری برای من نکنید هیچ وقت شما رو نمی بخشم. التماس می کنم. خواهش می کنم. این قسمت از مغزم رو پاک کنید. هر چیزی که مربوط به فرزندم توی مغزم هست رو پاک کنید. قول می دم که باهاتون همکاری کنم. قول می دم که شعورم از بین نره. قول می دم.

پرفسور در حالی که از پنجره شیشه ای به آن سمت اتاق نگاه می کرد چند لحظه ای کاملاً ساکت بود. سپس گفت: کلیر پاک کردن قسمتی از مغز تو در حال حاضر کاملن غیر ممکنه ولی شاید من بتونم کاری برات بکنم.

-چه کاری؟

-من به محل زندگی تیم میرم و اون رو به جای امن دیگه ای منتقل می کنم. بعد از آشکار شدن داده های مغزت همه از این موضوع مطلع می شن ولی هیچ کس به این فکر نمی افته که مغز من رو به ماشین منتقل کنه تا محل جدید پسرت رو پیدا کنه. در این مورد هم با ژنرال صحبت می کنم. اون مجبوره حرفم رو قبول کنه.

-تو واقعاً این کار رو برای من می کنی؟ واقعاً ازت ممنونم پرفسور.

و فرکانس مغز کلیر دوباره شروع به نوسان کرد.

…

صبح روز بعد پرفسور سوار ماشینش شده بود و بیرون از شهر مشغول رانندگی بود. عینکی روی چشمش بود مجهز به دو دوربین که آنها را به سیستم بینایی کلیر وصل کرده بود وکلیر سعی می کرد که او را به سمت محل زندگی پدر بزرگ تیم هدایت کند. صدای کلیر هم از طریق ایرفونی که در گوش پرفسور قرار دادشت به کلیر می رسید، ایرفون کار انتقال صدای پرفسور به کلیر را نیز به عهده داشت.

هوا ابری و خاکستری بود زمین بیرون شهر به شدت خشک و خالی از هر گونه پوشش گیاهی بود. رنگ زمین سیاه و لجنی بود. به نظر می رسید که چند ساعت پیش باران آمده باشد. چند بچه در کنار دیواری گل بازی می کردند. یکی از آنها به محض دیدن ماشین پرفسور از جایش بلند شد و فرار کرد. بقیه هم اول به او نگاه کردند سپس نگاهی به ماشین پرفسور انداختند و آنها هم گریختند.

مسیر پر از چاله چوله و دست انداز بود. ترکیب راهها و خانه ها مثل نقاشی های چند صد سال پیش بود. دو پیر مرد در کنار جعبه ای ایستاده بودند. روی جعبه 3 تا سیب پوسیده قرار داشت. به راحتی می شد میزان تنفر را در چشمانشان دید. یکی از آنها وقتی ماشین پرفسور از جلویش عبور می کرد آب دهانش را روی زمین انداخت.

پرفسور: آخه اینجا دیگه کجاست؟ اگه می دونستم که قرار به یک همچین جای مخروبه ای بیام حتماً پیاده می اومدم. لباسهام رو هم عوض می کردم. اینجا واقعاً ترسناکِ. آخه مردم چطوری تو این خرابه ها زندگی می کنند.

پرفسور با راهنمایی های کلیر از این منطقه هم دور شد. به سوله بزرگی رسید. مخروبه ی مخروبه. به نظر می آمد سالهاست که غیر از خفاشها و شغالها کسی ازاین دور و بر عبور نکرده. ماشینش را جلوی سوله پارک کرد. در واقع با انبوه آهن پاره هایی که روی هم انبار شده بود جلوتر از این هم نمی توانست برود. کمی که نزدیک تر شد. پاره های بدن رباتهایی که مفصل شده بودند را تشخیص داد. صحنه رقت انگیزی بود. اینجا تقریباً قبرستان رباتها بود. رعد و برقی در آسمان ناگهان همه جا را روشن کرد. تا انتهای سالن سوله در نورحاصل از رعد و برق روشن شد. صحنه خوفناکی بود که جنگ جهانی سوم را به یاد پرفسور آورد و خاطرات تلخی را در ذهنش تداعی کرد. دوره تاریکی که غیر از مرگ و میر و بد بختی هیچ به همراه نیاورد. پرفسور وارد سوله شد. باران به شدت شروع به باریدن کرده بود. خوش بختانه هواشناسی چیزی در مورد آلوده بودن باران امروز اعلام نکرده بود.

-مستقیم برو.

- آخه اینجا دیگه کجاست؟

-هر چی که هست بهتر از سلاخ خونه شماست.

-فکر کنم راست می گی!

-به پایین نگاه کن.

- چیزی نمی بینم.

-اون پارچه ضخیم رو از روی زمین کنار بزن. زیرش یه در هست. بازش کن و از پله ها برو پایین.

باران به اوج شدتش رسیده بود. انگار می خواست همه چیز را روی سر مردم بد بخت خراب کند.

پرفسور در را بست و به آرامی از پله ها پایین رفت. پله ها تاریک بود ولی در انتهای راه پله، نور اتاق به چشم می خورد. با هر قدم صدای باران خفیف تر می شد. بالاخره پرفسور به پایین پله ها رسید. فضا مانند آزمایشگاه خودش بود. با این تفاوت که به جای آدم روی تختها چند تا روبات خوابیده بودند. همینطور که در طول کارگاه قدم می زد. به رباتها نگاه می کرد. یکی از آنها دست نداشت. یکی دیگر پاهایش از 5 سانتیمتر زیر زانو بریده شد ه بود. چند کله ربات با رشته سیمهایی که از گردنشان بیرون آمده بود از میخی روی دیوار آویزان شده بودند. پرفسور از کلیر پرسید: اینجا دیگه چه جور جاییه؟ اسم پیر مرد چیه؟

-بوچر.

پرفسور ابتدا با صدای آرام سپس کمی بلند تر صدا زد: آقای بوچر. آقای بوچر.

صدایی از اتاق بعد از سالن به گوش رسید. صدای مثل خش خش و هیچ چیز دیگر. پرفسور به اتاق بعدی رسید. دری وجود نداشت. دو اتاق را پلاستیک شفافی از هم جدا می کرد که در چارچوب با میخ آویزان شده بود. پرفسور به آرامی پلاستیک را کنار زد و وارد اتاق شد. نور خفیف نارنجی اتاق را روشن می کرد. پرفسور نفس راحتی کشید. پیر مرد در حالیکه کلاه حصیری روی صورتش بود روی صندلی گهواره ای خوابش برده بود. صدای خش خش از موتوری بود که با سیم نازکی صندلی را تکان می داد. به نظر می رسید که پیر مرد به خواب عمیقی رفته. از اتاق بغلی هم صدایی می آمد. قبل از اینکه پرفسور چیزی بگوید رباتی از اتاق خارج شد و به سمت پیر مرد رفت. ربات روبروی پیرمرد ایستاد و گفت: برای ناهار چه میل دارید قربان؟ چند لحظه صبر کرد. پرفسور هم صبر کرد. به نظرش چیزی درست نبود.کلیر در گوشش گفت: فکر کنم گوش بوچر ضعیف باشه. بلند تر صداش کن، برو بیدارش کن. زود باش. من می خوام بچه ام رو ببینم. زود باش.

ولی هنوز چیزی به نظر اسمیت درست نبود. ربات چند لحظه مکث کرد سپس ادامه داد: هشدار. ذخیره آب تمام شده. هشدار. ذخیره گندم تمام شده. هشدار. ذخیره ….

انگار که برق از سر پرفسور پریده باشد. به سرعت به سمت پیر مرد دوید و کلاه را از روی سرش برداشت. کلیر فریاد کشید: خدای من.

گوشت صورت پیر مرد کاملاً خشک شده بود. به نظر ماهها بود که پیرمرد مرده بود. موهای ژولیده و سفیدش صحنه زشت و مشمئز کننده ای را دور چشم نداشته اش درست کرده بودند. کاسه چشمهایش کاملن خالی شده بودند. لبهایش به بالا و پایین جمع شده بودند و دندانهایش از لای آنها لبخند می زدند. پرفسور چند قدم به عقب برداشت. آب در گلویش مثل سنگ شده بود. عرق روی پیشانیش نشسته بود. در حالی که نمی توانست نگاهش را از صورت پیر مرد بردارد با قدم هایی لرزان به اتاق بغلی رفت جایی که ربات از آن اتاق آمده بود.

پسرکی روی کف اتاق افتاده بود. صورتش روی کف اتاق بود. پرفسور به طرف کودک دوید دست کوچکش را گرفت و او را به سمت خودش چرخاند. مثل اینکه تکه ای چوب خشک را تکان بدهی. تمام بدن تیم با دست کوچکش چرخید. پرفسور بلافاصله کودک را رها کرد.

کلیر:نههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه

 صدای فریاد کلیر در ایرفون بقدری بلند بود که پرده گوش پرفسور در آستانه پاره شدن قرار داشت. پرفسور با عجله عینک را از روی چشمش برداشت و دوربین را خاموش کرد و عینک را با تمام قدرت به دیوار کوبید.

…

پرفسور در باری نزدیکی خانه اش نشسته بود و به چندمین گیلاس مشروبش نگاه می کرد. نمی دانست آیا باز هم می تواند به آن آزمایشگاه برگردد؟ آیا زندگی انسان واقعاً ارزش اینهمه عذاب را دارد؟ و هزاران چرای بی جواب دیگر. موبایلش شروع به زنگ زدن کرد. پکی به سیگارش زد نمی دانست باید جواب بدهد یا نه. موبایل مدتی زنگ زد و در آخر خفه شد. اسمیت با چشمانی بسته چند جرعه دیگر از مشروبش نوشید. پیامی به موبایلش رسید. پرفسور با چشمانی پر اشک نگاهی به صفحه موبایل انداخت. پیغام به این مضمون بود:

ژنرال:

پروژه کلیر شکست خورد. علت مرگ مغزی.

فردا صبح زندانی جدیدی به آزمایشگاه منتقل می شود.

ساعت 8:15 برای آغاز پروژه ساموئل در دفتر من باشید.

مغزم را تهی می کنم.
به هیچ می اندیشم.
احساس نمی کنم.
عشق نمی ورزم.
و خواهم مرد.

نشسته.
روی همین صندلی رو به پنجره.
و هیچ چیز نمی بینم.
هیچ چیز نمی شنوم.
هیچ چیز را احساس نمی کنم.
تنها جریان هوایی آغشته به دود که سلولهای بدنم را درمی نوردد.

امروز خودم را خواهم کشت.
امروز به آرامی خودم را خواهم کشت.
لبخندی بر لبانم نقش بسته.
روزنه ای در میانش که دود می مکد.
انگار مسخره می کند همه چیز را.
مسخره می کند دنیا را.
خدا را.
خودم را.
مرگ را.
زندگی را.
درد را.
همه را.

حتی این مگس سمج دست از آزردن روح در حال مرگم بر نمی دارد.
به دورش چرخ می زند.
لاشه بو می کند.
به خیالش ضیافتی بر پاست.
آری ضیافتی بر پاست.
ضیافت خیانت روح به جسم.
خیانت جسم به اندیشه.
اندیشه به هستی.
هستی به وجود.
و وجود به عدم.

آری، امروز خودم را خواهم کشت.
جسمم را به حال خودش وا می گذارم.
امروز فعلن روحم را خواهم کشت.

فروردین هشتاد و هفت